Wanneer je gezondheidsklachten ervaart, zijn we als mens al snel geneigd om met ons verstand naar een oplossing te zoeken. Toch best apart eigenlijk dat we daar het lichaam niet altijd bij betrekken. Een probleem in het lichaam kan je naar mijn mening vaak niet enkel met je geest oplossen. In veel gevallen dient het lichaam ook actief betrokken te worden bij de genezing, aangezien het probleem via het lichaam tot uiting komt.
Een voorbeeld: wanneer je lichaam zich niet veilig voelt, zal geen enkele hoeveelheid denken die veiligheid in je lichaam kunnen creëren. Je zal die veiligheid enkel kunnen voelen wanneer je het lichaam erbij betrekt en het lichaam voldoende ervaringen geeft die aantonen dat het echt veilig is. Toch grijpen we graag naar het denken wanneer we naar een oplossing zoeken en eigenlijk is dat ook niet zo gek. Denken is vaak makkelijker dan voelen.
Denken, Analyseren En Praten
Het vermogen om over zaken na te kunnen denken heeft de mensheid veel gebracht. Tegelijkertijd kan ons vermogen om overal over na te denken ons ook enorm in de weg staan. Ik zie dit ook bij mezelf terug: ik denk veel na, kan situaties overanalyseren en voer veel dialogen met mezelf. Maar biedt dat daadwerkelijk een oplossing voor de zaken waar ik tegenaan loop? Nope.
Begrijp me niet verkeerd: denken, analyseren en praten kan waardevol zijn, aangezien het je bewust(er) kan maken van bepaalde denk- en gedragspatronen. Maar die bewustwording is niet genoeg. Als je bovendien niet oplet, kan al dat denken zelfs extra problemen creëren.
Voortdurend nadenken of praten over je problemen zorgt er allereerst voor dat je het probleem in je leven blijft activeren. Die voortdurende analyses in je hoofd zorgen ervoor dat je die vervelende situatie(s) telkens in je lichaam herbeleeft. Je lichaam kent het verschil namelijk niet tussen een ingebeelde situatie en een situatie die echt heeft plaatsgevonden. Je kunt die voortdurende analyse zien als een wond die je voortdurend blijft aanraken. Zo krijgt de wond niet de rust om te helen.
Daarbij vormt denken, analyseren en praten een probleem wanneer je het denkproces niet afrondt met voelen. Je herkent het vast wel: wanneer je je inbeeldt dat je een bepaalde gebeurtenis (opnieuw) ervaart, reageert je lichaam daar vrijwel direct op met een fysieke, emotionele sensatie. Normaliter hoort die sensatie door je lichaam heen te bewegen en volledig doorvoelt worden. Maar in het echte leven wordt die laatste stap vaak overgeslagen waardoor het proces in je lichaam niet volledig afgerond wordt. De emotie blijft in het lichaam hangen.
Onderdrukken Versus Doorvoelen
Wat er vaak in het echte leven gebeurt, is dat we onze emotionele respons onderdrukken. Vaak omdat die emotie op dat moment niet gepast of wenselijk is. Wanneer je een emotie onderdrukt, voel je dat er direct spanning in je lichaam ontstaat. Tijdens die emotionele onderdrukking zeg je niet wat je echt wilt zeggen en doe je niet wat je daadwerkelijk wilt doen. Door niet te voelen, blijf je vastzitten in het denken. Als je dit gedrag maar vaak genoeg herhaalt, raak je uiteindelijk de verbinding met je lichaam kwijt. Je raakt de connectie kwijt met wat je voelt en met wat je nodig hebt. Wanneer je niet weet wat je nodig hebt, kan je het jezelf ook niet geven.
Misschien denk je dat het niet erg is om de verbinding met je lichaam kwijt te raken, maar dat is het wel. Ik snap dat het soms beter lijkt om bepaalde pijn en verdriet niet te voelen. Ik dacht ook dat dat beter was. Soms kan pijn of verdriet zodanig heftig zijn dat je denkt dat je het niet aankan om het te moeten doorvoelen. Maar het probleem is dat onderdrukte gevoelens niet verdwijnen. Ze blijven in je lichaam hangen en stapelen zich daar op. Wachtend tot je er wel klaar voor bent om ze te voelen.
Het Belang Van De Kleine Signalen
Je lichaam geeft altijd signalen aan je af. Die signalen zijn gericht op het behouden van of terugkeren naar je welzijn. Je lichaam laat je middels kleine signalen weten wanneer je omringd bent door de juiste mensen, of wanneer juist niet. Het laat je weten of je het juiste pad bewandelt, of juist niet. Het geeft je ook signalen over de kleinste dingen: of je een opmerking van een ander wel of niet waardeerde, of je je veilig voelt bij iemand, of je jezelf moet beschermen door een situatie te begrenzen. Eigenlijk geeft je lichaam je signalen over álles. Hoe sterker het signaal, hoe sterker de boodschap.
Als je langdurig het contact kwijtgeraakt bent met je lichaam, ben je je niet meer bewust van die kleine signalen en kan het gebeuren dat je plots verrast wordt door iets groots zoals chronische pijn of een ziekte. Ook ik werd aanvankelijk verrast door een auto-immuunziekte. Toen ik gediagnosticeerd werd, voelde het eerst alsof mijn lichaam mij verlaten had. Maar heel eerlijk: ík had mijn lichaam verlaten. Ik negeerde alle signalen die mijn lichaam me eerder gaf, denkende dat ik beter wist wat goed was voor mijn welzijn dan dat mijn lichaam dit wist. Maar dan vergis je je in de wijsheid van je lichaam.
Ziekte Als Een Signaal
Wanneer je ziek wordt, kan je lichaam besloten hebben dat het nodig is je een sterker signaal af te geven. Je lichaam weet dat je haar verlaten hebt en dat je niet meer luistert naar de kleine signalen die zij aan je geeft. Je lichaam weet dat een sterker signaal nodig is om je te kunnen bereiken. Hoe minder verbonden je met je lichaam bent, hoe sterker het signaal zal moeten zijn. Je kunt ziekte dan ook zien als een poging van je lichaam om het contact met jou te herstellen. (Dit geldt trouwens niet voor aangeboren ziektes.)
Let op: dit betekent niet dat je jezelf de schuld moet geven als je ziek bent geworden. Ik denk namelijk dat we in een wereld leven die het erg moeilijk maakt om naar je lichaam te (blijven) luisteren en om je lichaam gezond te houden. Bovendien is ziekte complex en ontstaat het vaak door een combinatie van factoren. Wel weet ik zeker dat je emotionele gezondheid een grote invloed heeft op onze algehele gezondheid. Mocht jij net zoals ik je emoties liever onderdrukken dan hoop ik dat deze blogpost je laat realiseren dat het echt belangrijk is om dit te veranderen. Leer naar binnen te keren en leer weer contact met jezelf te maken.
Terug Naar Veiligheid
Om weer contact te maken met jezelf, is het van belang om je weer veilig te voelen in je lichaam. Je lichaam moet merken dat je weer de verbinding met haar aangaat en dat je verbonden met haar blijft, ook als er ongemakkelijke emoties omhoog borrelen. Yoga en ademhalingsoefeningen kunnen hierbij helpen. Het is ook belangrijk de emoties toe te laten zodra deze omhoog komen. Mocht je bijvoorbeeld voelen dat je moet huilen tijdens een yogales, onderdruk dit dan niet. Het is goed om deze tranen naar buiten te laten komen. Ook dan merkt je lichaam dat het veilig is om te ervaren (en te uiten) wat het daadwerkelijk voelt.
Zodra je je lichaam vaak genoeg hebt aangetoond dat het veilig is, kan het zich weer richten op heling en het herstellen van de balans. Ga daarom die verbinding met je lichaam weer aan en gun jezelf tijd. Je zult dan zien hoeveel je lichaam van je houdt en waarom het zo belangrijk is om de signalen van je lichaam nooit meer langdurig te negeren.
