Hoi!
Leuk dat je meer over mij wilt weten! Ik ben Linda. Een 35-jarige vrouw wonend in één van de grote steden van ons land. Veel details over mijzelf zal ik hier niet geven, aangezien ik veel waarde hecht aan mijn privacy (en omdat ik denk dat die details er eigenlijk ook niet toe doen).
Wel wil ik graag delen waarom ik deze blog ben gestart.
Jaren geleden stond ik op een kruispunt in mijn leven. Ik merkte bij mezelf op dat ik ongelukkig was met mijn leven en dat ik niet wilde dat dit nog langer zo door zou gaan. Ik wilde voor mezelf kiezen, voor mezelf leven. Mijn hart achterna. Op het moment dat ik mijn leven wilde veranderen, werd mijn leven echter totaal de andere kant op gegooid: één van mijn naasten werd ernstig ziek. Dat was zwaar. Het voelde egoïstisch om op dat moment de focus op mezelf te leggen. Ik moest me richten op de mensen die mijn hulp en steun nodig hadden. Voor mezelf kiezen, dat kwam (hopelijk) later wel. Eerst ervoor zorgen dat iedereen om me heen oké zou zijn.
Kort daarna vond helaas nog een vervelende gebeurtenis in mijn leven plaats, een gebeurtenis die mijn kijk naar de wereld voor een lange periode heeft veranderd: ik startte met een nieuwe baan waarbij één van mijn collega’s helaas ernstig grensoverschrijdend gedrag richting mij begon te vertonen (op werk, online en in de buurt van mijn huis). Deze situatie werd pas te laat serieus genomen waardoor ik maandenlang in angst heb geleefd.
Nadat er bij die situatie ingegrepen werd, zou je verwachten dat ik me snel weer veilig zou voelen, veilig genoeg om mijn hart te volgen. Maar dat is helaas niet het geval geweest. Ik heb een flinke klap van die situatie gehad en leidde mijn leven daarna volledig vanuit angst. De wereld werd een enge plek. Alles wat ik niet kende, voelde onveilig. Ik ging in de overlevingsstand en was totaal niet meer bezig met kiezen voor datgene waarvan ik wist dat het goed voor mij zou zijn, datgene waarvan ik wist dat het me gelukkig zou maken. De stem die zei: “Volg je hart!” leek door alle angst verdwenen te zijn.
Leven vanuit de overlevingsstand heb ik jarenlang volgehouden. Lange tijd lukte het me om mijn innerlijke stem te onderdrukken. Mijn hart volgen voelde al die tijd te gevaarlijk. Ik ging daarom door met het leiden van een leven dat niet bij mij paste en zette mijn “alles gaat prima”-masker op, zodat niemand mijn pijn kon zien. Ik besloot door de pijn heen te bijten en me te focussen op het welzijn van de mensen (en diertjes) om mij heen. Totdat mijn lichaam besloot dat het zo niet langer verder kon.
Plots lag ik op de spoedeisende hulp met pijn op mijn linkerborst. De artsen vermoedden een longembolie, maar konden niets in mijn aderen vinden. Achteraf gezien was dit het eerste signaal van mijn lichaam dat aangaf: “Alsjeblieft, stop met deze manier van leven. Dit kan zo niet langer!”. Maar luisterde ik naar dat signaal? Nope. Ik ging daarna weer ‘vrolijk’ door met het onderdrukken van mijn emoties en verlangens. Het ziekenhuis had tenslotte aangegeven dat ze niets konden vinden en dat het vals alarm was. Bovendien was de wereld in mijn ogen nog steeds onveilig. Hoe kon ik dan in het diepe springen? Ik bleef liever veilig aan het oppervlak drijven (met een reddingsvest in mijn buurt).
Niet lang daarna kwam ik echter weer in het ziekenhuis terecht met onverklaarbare klachten. En wat bleek? Er was nu wél iets aan de hand. Ik werd gediagnosticeerd met een auto-immuunziekte. De waarden in mijn bloed bleken levensgevaarlijk hoog en de artsen gaven aan dat ik hiervoor direct behandeld moest worden. Mijn wereld stortte in. “Na die zware tijd van afgelopen jaren? Krijg ik dit er nu ook nog eens bij? Het is niet eerlijk!”.
Eerlijk is het waarschijnlijk niet. Maar erop terugkijkend, is dat wel precies wat ik (helaas) nodig had. Ik luisterde overduidelijk niet wanneer mijn lichaam tegen me fluisterde. Het moest daarom tegen me schreeuwen.
In de maanden die volgden, besloot ik me te verdiepen in de oorsprong van auto-immuunziekten. Er zijn verschillende meningen over, maar ik kon mij erg vinden in het werk van Dr. Gabor Maté, Joe Dispenza, Bessel van der Kolk en Dr. Ellen Langer. Zij geven aan dat je emoties enorm bepalend zijn voor je gezondheid en de werking van je immuunsysteem. Door de verdieping in hun werk is het voor mij overduidelijk: ik ben ziek geworden, omdat ik jarenlang vanuit angst heb geleefd en omdat ik jarenlang mijn innerlijke stem en emoties heb onderdrukt. Dit moest echt anders. Het werd nu echt tijd om mijn hart te volgen en om een leven te leiden dat gebaseerd is op liefde, niet op angst.
Tijd dus om te veranderen. Ik startte met de basis: lief zijn voor mezelf door mijn voeding en levensstijl aan te passen. Ik ben zoveel mogelijk onbewerkt gaan eten, heb mijn hoeveelheid stress (waar mogelijk) verminderd en ben inmiddels veel buiten te vinden. Hierdoor gaat het met mijn gezondheid gelukkig al vele malen beter. Mijn arts lijkt zelfs onder de indruk van mijn snelle vooruitgang!
Ik ben bijna weer mijn oude, gezonde zelf (in medische termen noemen ze dat ‘in remissie’). Ik verwacht dat de doorslag gaat komen wanneer ik de daadwerkelijke oorzaak van mijn ziekte aanpak, namelijk: de mate waarin ik vanuit liefde voor mezelf leef en mijn hart volg. Dat doe ik momenteel echt nog niet genoeg. Wat ook niet zo gek is, aangezien ik dit gedurende mijn 35 jaar op deze aarde verrassend weinig heb gedaan. Daarom heb ik besloten deze blog te starten.
Middels deze blog wil ik mezelf eraan herinneren om telkens weer te kiezen voor een leven waarin ik leef vanuit liefde. Niet vanuit angst. Hoe eng dat soms ook aanvoelt. Ik zet dagelijks kleine stappen en weet zeker dat ik mijn leven over een jaar niet meer terug herken. Ik hoop dat mijn verhaal andere mensen inspireert om ook hun hart te volgen en om niet meer vanuit angst te leven. Het is nooit te laat.