Wat nou als het ergste wat je ooit is overkomen, het beste blijkt te zijn dat je ooit is overkomen?
Oef. Wat een uitspraak.
Als je je in een vervelende situatie bevindt, kan bovenstaande uitspraak enorm triggerend zijn. “Hoe durf je dat te zeggen? Hoe kan situatie X nou goed zijn voor me? Hoe kan iets goed zijn wanneer het zoveel leed veroorzaakt?”.
Ik herinner me nog goed hoe verdrietig ik was toen ik te horen kreeg dat ik een auto-immuunziekte had. Het verdriet, het gevoel van onrecht, de angst: alle nare emoties kwamen voorbij. Destijds voelde dit aan als de druppel die de emmer deed overstromen. Ik had al een paar moeilijke jaren achter de rug en kon dit er echt niet bij hebben. Ik dacht dat de diagnose mijn breekpunt zou zijn en ik hier niet overheen zou kunnen komen. Het voelde alsof mijn leven voorgoed veranderd zou zijn. De dingen waarvan ik droomde, leken niet meer haalbaar te zijn.
Het grappige is dat mijn leven inderdaad voorgoed veranderd is, maar niet op de manier zoals ik dat had verwacht. Mijn leven is niet verergerd en mijn dromen zijn weer tastbaar aan het worden.
De pijn, het verdriet en de angst van afgelopen jaren hebben me veel inzichten gebracht. Het heeft me getoond wat er wel en niet toe doet, hoe sterk en veerkrachtig ik ben, hoe belangrijk het is om angst los te laten en om vanuit liefde te leven. Het heeft me getoond hoe belangrijk het is je hart te volgen. Dat durf ik nu steeds meer. Dat had ik destijds echt niet verwacht. Het doet me denken aan een verhaal dat Alan Watts eens vertelde.
Het Verhaal Van De Chinese Boer
Alan Watts vertelde een eeuwenoud verhaal over een Chinese boer. Het verhaal gaat als volgt:
Op een dag raakt een Chinese boer zijn kostbare paard kwijt. Het paard was weggelopen. Al zijn buren kwamen langs en zeiden: “Wat vervelend!”. De Chinese boer zei: “Misschien”.
De volgende dag kwam het paard terug. Het paard had 7 wilde paarden meegenomen naar het huis van de boer. Alle buren zeiden: “Wat fantastisch!”. De boer zei: “Misschien”.
De volgende dag probeerde de zoon van de boer één van de wilde paarden te temmen en brak daarbij zijn been. De buren kwamen opnieuw langs en zeiden: “Wat vervelend!”. De boer zei opnieuw: “Misschien”.
De volgende dag kwamen dienstplichtfunctionarissen langs, zoekend naar mensen die in het leger konden dienen. De zoon van de Chinese boer kon niet mee door zijn gebroken been. De buren zeiden: “Wat een geluk!”. De boer zei: “Misschien”.
Het verhaal toont aan dat het beter is om niet te snel te oordelen. Je weet namelijk nooit wat de uiteindelijke gevolgen van ongeluk zullen zijn. Net zoals je niet weet wat de uiteindelijke gevolgen van geluk zullen zijn.
Het moraal van het verhaal is dat het leven voortdurend verandert en dat geluk en ongeluk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Wat op het eerste gezicht negatief lijkt, kan uiteindelijk de oorzaak van iets heel positiefs zijn. Tegelijkertijd, wat op het eerste gezicht een succes lijkt, kan de bron worden van veel ellende.
Laten we daarom proberen om niet in paniek te raken bij tegenslag of arrogant te worden bij succes. Laten we situaties accepteren zoals die zijn, zonder er direct een label van ‘goed’ of ‘slecht’ op te plakken. Je weet tenslotte nooit hoe een situatie zich verder ontwikkelt.
Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik mezelf destijds flink wat leed kunnen besparen. Misschien had ik toen al stappen genomen om mijn hart te volgen en was ik wellicht nooit ziek geworden. Tegelijkertijd had ik dan nooit de lessen geleerd die ik nu heb geleerd.
[…] Meestal snap je later pas waarom de dingen gebeurd zijn zoals ze gebeurden. Wees je daarvan bewust en herinner jezelf hieraan wanneer je in een periode van tegenslag zit. Bovendien kan tegenslag vervelend aanvoelen, maar hoeft dit niet daadwerkelijk slecht voor je te zij… […]