Uit onderzoek blijkt dat het onderdrukken van emoties, het vooropstellen van andermans gevoelens en het leven vanuit een sterk verantwoordelijkheidsgevoel veelvoorkomende kenmerken zijn van mensen die auto-immuunziekten krijgen.
Toen ik me in het werk van Dr. Gabor Maté verdiepte, ging er een wereld voor me open. Ik was altijd wel overtuigd van de connectie tussen lichaam en geest, maar wist niet hoe sterk die connectie daadwerkelijk is en wat de gevolgen zijn als je jezelf voor langere tijd emotioneel verwaarloost.
In het boek ‘Wanneer je lichaam nee zegt’ legt Dr. Gabor Maté uit dat een disbalans in jezelf, oftewel een disconnectie met jezelf, het lichaam ziek kan maken. Wanneer je je afsluit van jezelf, oftewel wanneer je je eigen behoeften en verlangens negeert, ontstaat er een disbalans in je lichaam waardoor er ziekte kan ontstaan.
Fuck. Dat kwam wel even hard binnen. Ik herkende mezelf namelijk volledig in het beeld dat Gabor schetst van het type mens dat meer risico loopt op o.a. auto-immuunziektes. Ik ben (helaas) het type dat de behoeftes van anderen boven die van zichzelf zet, iemand die zich verantwoordelijk voelt voor het welzijn van anderen en iemand die onnodige conflicten graag voorkomt. Ik heb een hekel aan ruzie en drama en zou het liefst in een sprookjeswereld leven waarin iedereen van elkaar houdt en niemand elkaar pijn doet. Maar die wereld bestaat niet.
Terugkijkend op de manier waarop ik met emoties omga, zie ik nu in dat het een strategie is om pijn te vermijden. Ergens heb ik blijkbaar het idee dat ik geen pijn zal ervaren, zolang ik de behoeftes van anderen vervul. Wanneer ik iemand verdrietig of gekwetst zie, doet mij dat zelfs fysiek pijn. Waarschijnlijk heb ik daardoor ooit onbewust besloten: Wanneer de mensen om mij heen gelukkig zijn, zal ik zelf ook gelukkig zijn. Maar helaas blijkt dat niet te kloppen. Ik voel namelijk een andere pijn: de pijn van het onderdrukken van mijn ware zelf. Een pijn die uiteindelijk vele malen pijnlijker bleek te zijn.
Het onderdrukken van je ware zelf knaagt aan je. Het vreet je van binnenuit op. Niemand die dat echter ziet (aangezien je het ook niet toont). Maar je voelt het wel, diep van binnen. Niet zo gek ook dat dit in je lichaam voor een disbalans zorgt en uiteindelijk in ziekte kan resulteren.
Na mijn diagnose is de knop bij mij omgegaan. Er moest echt iets veranderen. Ik had ervoor kunnen kiezen om te blijven hangen in het onderdrukken van mijn gevoelens en me door de pijn van een onauthentiek leven heen te bijten. Dat is tenslotte iets wat ik goed kan. Maar dat zou uiteindelijk in een verdere escalatie van mijn ziekte resulteren. En eerlijk gezegd ook in een shitleven, een leven dat niet bij mij hoort. Daarom kies ik voor de andere optie: ik ga aan de slag met mijn gevoelens. Stapje voor stapje probeer ik mijn gevoelens te erkennen, te accepteren en te uiten. Je gevoelens geven altijd signalen af en kunnen je goede inzichten geven. Het is belangrijk dat je deze niet negeert.
Mocht jij ook worstelen met het onderdrukken van je gevoelens en verlangens dan helpt het enorm om jezelf de vraag te stellen: “Welke pijn heb je liever? De pijn van het onderdrukken van je ware zelf? Of de pijn van jezelf zijn en daarvoor (mogelijk) niet geaccepteerd worden?”. Als ik je het antwoord mocht geven, dan zou ik zeggen: leer je ware zelf te tonen. Hoe eng dat ook is.
