De laatste weken ben ik een stuk emotioneler dan normaal. Ik kan om de kleinste dingen huilen.
Blijdschap, onzekerheid, angst, verdriet, dankbaarheid: alles komt voorbij. Alles wat ik heb onderdrukt, lijkt er beetje bij beetje uit te komen.
Misschien denk je dat dat iets slechts of raar is, maar ik ben er juist blij om. Ik ben blij dat ik nu alles voel. Laatst barste ik bijvoorbeeld in tranen uit toen iemand me simpelweg vroeg hoe het met me ging. De tranen verbaasden mij ook. Maar achteraf snap ik waar ze vandaan kwamen: het was verdriet over mijn terugval. Ik vind het heel verdrietig dat ik door mijn symptomen nog niet het leven kan leiden dat ik nu zo graag zou willen leiden.
Tegelijkertijd heb ik ook momenten van blijdschap en dankbaarheid gehad die ik heel diep heb doorvoeld. En net zo goed heb ik momenten van angst en onzekerheid gevoeld. Sterker dan dat ik dat normaliter durf te voelen.
Dat al die emoties nu zo sterk naar boven komen, tonen me dat mijn lichaam zich eindelijk langzamerhand veilig genoeg begint te voelen om alles te ervaren wat ik normaliter onderdruk. Voelen hoort bij mijn herstel: het toont me de dingen die ik nog niet volledig heb durven aankijken. Als ik niet leer om alles aan te kijken en te voelen, kan mijn lichaam niet herstellen. En er is niets liever wat ik wil: in remissie zijn en mijn geluk achterna. Tijd dus om heel veel te voelen, ook – of juist – als dat soms ongemakkelijk is.
