Mogelijk is het je opgevallen dat het hier een tijd stil is geweest vanuit mij. Helaas lijk ik een terugval te hebben wat mijn fysieke gezondheid betreft. Symptomen die lange tijd verdwenen waren, zijn helaas teruggekomen. Ik heb weer last van een verhoogde hartslag, hartkloppingen, duizeligheid, zwakke spieren en slapeloosheid. De terugval is ook in mijn bloedwaarden te zien.
Heel eerlijk: deze terugslag frustreert me mateloos. Het ging de afgelopen maanden steeds beter en stiekem hoopte en verwachtte ik dat het niet lang meer zou duren voordat ik weer helemaal beter zou zijn. Het moment dat de symptomen terugkwamen, voelde als een klap in mijn gezicht. Waarom gebeurt dit? Ik had toch door waar de oorzaak van mijn auto-immuunziekte lag? Ik werkte hier toch aan? De ziekte hoort dan toch te verbeteren en niet te verergeren?
Na reflectie denk ik nu te weten waardoor de symptomen terugkwamen en waardoor mijn ziekte na maandenlange progressie plots verergerde. Doordat het afgelopen tijd een stuk beter met me ging, kwam een deel van mijn persoonlijkheid weer tot leven dat daarvoor langere tijd sluimerde. Mijn levenslust, mijn optimisme en gedrevenheid traden weer op de voorgrond.
Er is helemaal niets mis met levenslust, optimisme en gedrevenheid. Maar het kan wel onhandig zijn als je hierin doorslaat wanneer je herstellende bent van ziekte. Het is dan juist belangrijk dat je op je grenzen let en dat je aandacht hebt voor wat je lichaam je wilt vertellen.
Levenslust, optimisme en gedrevenheid kunnen je overmoedig maken en dat is bij mij gebeurd. Zo zorgden mijn levenslust en gedrevenheid ervoor dat ik opnieuw over mijn grenzen heen ging en minder alert was op de signalen die mijn lichaam mij gaf. Mijn focus lag niet meer op wat mijn lichaam me vertelde. Wanneer het signaal van mijn lichaam wel bij mij doorkwam, zorgde mijn optimisme er vervolgens voor dat ik het signaal niet voldoende doorvoelde en er niet naar luisterde: “Zeur niet zo, het valt wel mee. Komt goed”.
Tijd dus om weer te verzachten, de verbinding met mezelf aan te gaan en om mijn wilde ideeën wat te beteugelen. Dat betekent helaas ook dat mijn toekomstplannen misschien wat langer op mij moeten wachten dan ik had gehoopt. Ik wil zoveel! Ik heb bijvoorbeeld al zo’n jaar niet meer kunnen dansen, iets wat altijd een enorme uitlaatklep voor mij is geweest. Ik mis het zo erg en ik zou niets liever doen dan nu weer dansen. Maar met de staat van mijn gezondheid is dat nu helaas nog geen goed idee en dat moet ik respecteren zodat mijn lichaam echt kan herstellen.
Mocht jij op dit moment ook met een tegenslag moeten omgaan, dan hoop ik dat onderstaande quote jou net zoveel helpt als dat het mij nu helpt:
Onthoud: alles gebeurt vóór jou. Ten tijden van tegenslag zit je in een proces dat je vormt om de persoon van je dromen te worden. Je komt er wel. Stapje voor stapje. Ook als dit betekent dat je soms een stap achteruit moet zetten.
